මකුළු දැල් වියන්...

වලව්වේ වහල
පිරෙන තෙක් ගණට
මකුළුවෝ වියති දැල්
හීන් සීරුවට....
සියක් වස් පැරණි
පරිණාමයේ පුරුක්
මකුළු දැල් වියන් තුල
සදා කල් හිඳිත්....
ඇඳි පු‍ටුවෙ දිග ඇදී
රවුම් ඉස්තෝපුවේ
පයිප්පය උරයි
ලොකු හාමු අඩ නිදිමතේ
වරින් වර අවදි වී
කහියි බොල් බොල් හඬ්න්
හනික ගෙන බෙහෙත් මුළ
පෙති දෙකක් ගිල ගනී...
පපුවෙ හති ගතිය නම්
එන්න එන්නම වැඩී
හාමු නම් නෑ තාම
පයිප්පය අතහලේ
ගමේ දොස්තර ඇවිත්
හැමදාම බැන වදී
හාමු නම් නෑ තාම
පයිප්පය අතහලේ....
මහන්තත්වය හිස මුදුනේම තියගෙන
පරන ඔසරිය ගෙදර දොර දූලි පුරෝගෙන
ලිපේ මුල්ලට වෙලා දවසේම බලාගෙන
මැණිකෙ ඉන්නවා දෑසෙ කඳුලු කැට පුරෝගෙන....

රොබරෝසියා

ගිනි වැදී දැවෙන සත් කුළු පව්ව
දැක හිනහෙන රොබරෝසියා
සුවඳ නොම දී දෙනෙත් ඇදගෙන
විකසිතව හිනහෙන
වසන්තය ඇවිත් දිගුවැලි
ගං තෙරට...
රෝස දම් පෙති වසන මං සොයා
ගත නොහී වල් මත් වූ කලෙක
රොනට යන බඹර කැළ සේ
බමන හිස් ඇතිව
පොතෙන් සිත දුරක ගෙන
දිව යයි සිප් බිම පුරාම....
රත් පැහැ ගිනියම් අහස් කුස
අකම්පිත ඇයි මියෙන
තණපත් දැක ඔහොම
රොබරෝසියා පෙති සැලෙන
දුකටද
නොම සළනුයේ   නුඹේ
සිසිල් කඳුලු බිඳු ගොන්න....

තනිව ඈ

ඇය නිදන සොහොන මත
රඟයි ඉටි පහන් සිළු
මෙරු ඇදෙයි සොවින්
ඇය නිදන රළු යහන වෙත
තවම මල් වඩම මත
රෝස මල් සිනහ ඇත
ගුරු පාර මත තවම
වැ‍ටුණු පොරි රටා ඇත
නුඹ සමග මෙහි පැමිණි
යහළු නෑ පිරිස කොහි
ඇතැම් උන් සිහි විකල් වී
පොළොව සිඹිනු ඇත
නුඹේ තනියට නුඹේ ලඟම
වැද හිඳින්නට
ඉටි පහන වෙත ඇදෙන
 මෙරුන් පමණද ඇත්තෙ
අහස ගුගුරා කඳුළු හෙලන්නට
ගත් කලෙක
දමා යයි පහන් සිළු දැන් නුඹේ
වට රඟන
අඳුරු වී ඇති කලෙක
නුඹ නිදන අඳුරු ගැබ
සොයා පැමිනේද
සෝ බරින් පිරි මෙරුන් කැළ....

පුදුම රතු රෝස ....

වැටකෙයියා ගාලේ
රතු රෝස මල් පිපිළ
එකම ඉත්තක එකට
එකම න‍ටු අග්ගිස්සෙ....
සුලං වැද තදට
නොසැලෙන නමුත් උන්
බියට පමණක් සැලෙයි
පුදුම රතු රෝස මල්....
දහදියද කරදියද
වෙන්කර නොගෙන
නොදත් සේ රස
විඳිති රති සුව
හිරුත් සමගින් පැමින
සයුරු ඉම විකසිතව
සඳුත් සමගින් මිලින
වෙයි පුදුම රතු රෝස....

කවියෙක්.... සැමියෙක්.....

වරක් දැක
ඇය රූ වරුණ
කැටයම් කරයි කවියක
නිදි වරා මුළු ‍රැයම
පුරුදු විරිතට....
නා දළු දෙතොල්
පුළුල් බඳ
නීල නෙත්
‍රැ‍ඳෙයි මුල් පේලි මත....
වරක් ඇය හා යහන් ගත වූ
කලෙක මෙන් තැනෙන
පද මැදට....
හිරු අවදි වන තුරුත්
තෙමයි හාදු නැති දෙතොල්
නීරස මධු විතින්
නිදයි පොඩිවූ කඩදාසි මත
සුව යහන මත ඇය
සුසුම් ලන කල....

දහදිය සහ වෙණ වැයුම

කිළිටි කුණු පුරවගත් කමිස
දහදිය සමග මුසුව
සදයි හඩු දුඟඳ
කියයි දිවියක අරුම....
ඉස්ටේසමේ පඩිය මත
එකම බිත්ති මුල්ලක
එකම වෙණ වැයුම
එකම තනුවට
වයන්නේ භෛරවිය
දොලොස් වස පුරාවට....
නුඹ මෙන්ම දිරා ගිය
මහළු වූ වීණාව
වයද්දී නගයි
නුඹේ ජීවිත ප‍ටුන
දුක්බරද එතරම්ම එය නුඹට
වයන භෛරවිය තරමටම....
කියාපන් දහදිය දුඟඳ
නුඹ වසන්නේ ඔය තරමටම
හදවතේ කොනක
ආලයේ පුසුඹද.....

නිධන් ......

සියක් පඩි නැගුණ තැන
ඇත මහා සෙල් පවුර
ඉන් පියවරක් දුර
බිම හිඳී අඩ සඳ පහන.....

මේ ගම් තුලානට
පරසිදුම දෙවොල
හාස්කම් ඇත බෝම
කියත් යන උන් නිතර....

කලින් කළ
දිග හැරෙන
පැරණි පුස්කොළ තීරු
තතු බෙදයි
හඹා යන ලෙසින්
රන් මිණි වදුළු....

තබා මල් බුලත් ත‍ටු
කපා දෙහි අහු පොකුරු
පුදා දී බිලි පඬුරු
යදියි බහිරව යකුන...

නැත නිධන් මතු වුනේ
සිතූ සේ ගල් පැලී
හිස් අතින් එන මගදි
දෙවොල හට බැන වදී....