කහට උගුර....

අවන් හල බංකුවක
දුරම ඇති කෙලවරක
පාළුවට හිඳ තනිව
කහට උගුරක් සවස
පවස නිවනට දවස
තොලගාන මොහොතකට
දුටිමි තව කෙලවරක
සිටින ඔබ ඔහු සමග....
අළුත් පුසුඹෙන් සදිසි
කමිස කලිසම් පැලඳ
තෙපලමින් නුඹ සමග
පෙම් වදන් උජාරුව....
සිසිල් පැන් සමග තව
නොයෙක් රස පිරුණු සොඳ
මේසයම පුරාවට
නුඹටමද සොඳුර ඔය...
මා සමග අදත් නුඹ
සිටිය නම් මෙතන හිඳ
සීනි අඩු තේ උගුර
උරුමයකි හැම සවස....

කවියෙකුගේ ශෝකාන්තය....

කඳුළු ගංගා පෙළට මැදිවී
ලියූ කවි පද තවම තරුණයි
හුදෙකලා වූ දිළිඳු මා නම්
ලියූ කවි තරමටම මහළුයි....
දහස් දන මුව අගින් ‍රැව් දෙන
මගේ දිවියේ දූක් සුසුම් බිඳු
‍රැගෙන යයි මද පවන අද හැමු
මතින් මා ලෙඩ ගතින් වැතිරුණු....

කාලයේ වැලි තල....

කාලයේ වැලි තලා අතරට
ඇය ගියා මා සිතින් සමුගෙන
මටම මාවද අහිමි කර නුඹ
දුරස් වූයේ ඇයිද මේ ලෙස....
අදත් නොදනිමි ගියේ කොතැනද
නුඹ කොහේදෝ කුමක් කරනුද
නුඹේ මතකය හිතේ හිරකර
විඳවන්නෙ මා මගේ දිවියම....
නටඹුන්ව ගිය ඒ අතීතයෙ
ඇයයි සිහිවටනයක මා සතු
කැඩුනු වදනින් නුඹ අසන හඬ්
ඇසේවිද දුර වැලි තලාවට....

සැන්දෑවේ පිපි තඹරු....

සැඳෑ සක්මන් කරන අඳුරට
වහන් වී වැව් ඉහත්තාවේ
තො‍ටුපලේ දිය රටා සිපගත්
මදාරා මල් කැකුළ නුඹ නම්....
පිපි තඹරු මත වැ‍ටුණු පිණි කැට
පිරිමදින ලැම සියොලඟම මත
දිලෙයි කරලන මුතු දෙපොට ලෙස
රිදී එලියෙන් වැ‍ටුණු ඉරගල....
වලාකුළු සළු සේලයෙන් වට
සඳ මඩල වැව් ඉහත්තාවේ
හනික දිය නා ගොඩට පලයන්
පැහැදි නිල් දිය කැලඹෙන්න පෙර....

ආගන්තුක සුලඟ....

අහස පොලාවට මැදිව ලතවන
මං මුලා වූ මන්ද මාරුත
ලැගුම් ගෙනදෝ දුරක හිඳ විත්
ඇගේ කුටියේ දොර කවුළු ලඟ....
ඇයට ආගන්තුක සුවඳ ගෙන
වියලි ගිනිකඳු මතින් ඇවිදින්
නිසල සිත ඇගෙ සසල කරවයි
කුමරි බඹසර පවුරු සිඳ බිඳ....
නුඹත් නොදනී කව්ළුවෙන් පිට
ගලා යන මුදු මන්ද මාරුත
කොහේදෝ සිට කොතැනකටදෝ
හමා යන්නේ මල් සුවඳ ගෙන....

රතු හැට්ටකාරි.....

හැන්දෑවට හැමදාකම
බස් නැවතුමෙ මේ වෙලාව
නුඹ එනකන් මග බලමින්
සිටියා මම පැය ගනනක්
ලැමටම තද රතු හැට්ටය
රෝස පාට නුඹෙ කම්මුල
රතු කරගත් නුඹෙ දෙතොලඟ
සුර ලොවකින් ආපු විලස
බඳ නලවන ලැසි ගමනට
හද නලවයි නුඹ යන මග
එනමුත් නුඹ අත ගන්නට
කිසිවකු නැත සෙයිලම ලඟ....

වසන්තයක හැර යාම.....

වසන්තයෙ මෙන් අද ‍රැඟුම් නැත
මද පවන් ‍රැල්ලේ
අතරමං වී ඔහේ දිව යයි
ප්‍රේමයේ නටබුන් මතින්....
නුඹ සමග හිඳ හදවතට ලඟ
නුඹෙ සිසිල ගෙන නුඹෙ සුවඳ විඳ
මීදුමෙන් පිරි ඈත රට දැක
නිකම ගියෙ ඇයි වසන්තය නුඹ....