නොදු‍ටු රුව

අඳුරු කඩතිර ඉරා
නුඹෙ සුවඳ විඳ ගන්නට
හිඳිමි යලි නුඹ එන තුරා
මගේ පාළු ලෝකයට....

පෙලක් මල් මත පාට තවරා
කලත් කැටයම් දෙව්ලියන්
කෙලෙස දකිමිද අඳුර විනිවිද
බලන්නට ඒ රූ දසුන්.......

අඟිලි තුඩකට දැනෙන නුඹෙ රුව
මට මාගෙ කර ගන්නට
හැකිවේද සිතේයි
පාලු මගේ ලෝකයට.......          

සැබෑම පාරාදීසයක්මැයි

හුදෙකලාව සැබෑම පාරාදීසයක්මැයි
ඈත කඳු‍රැල්ල වසාගත් සේදයක් බඳු වූ මීදුම් වලාව
හාත්පස අරක්ගත් මද අඳුර තුලින් වැටෙන සිරිපොද දෙස
තනිකම අරක්ගත්  පාලු කුටියක දොරකඩ අසලට වී හිඳ
නෙතු අයා සිටියොත්
කවරෙකුට වුවද වැටහේ එය සබෑම තතු ලෙසට......

ඒ සොබාදහමෙන් මැවුනු පාරාදීසයේ
හුදකලාව නම් වූ පාලු අරණ තුල
ප්‍රේමය නම් වූ මායාවන් කිසිවක් නැත
දැහැන බිඳිමට ඇත්තේ සියොතුන් නඟන හඬඳ
වැහි පොදේ සිරි සිරියද මිස අන් කවරක්ද........

තම ප්‍රේමවන්තියගේ කෙලිලොල් වදන් නම් වු මිරිඟුවෙන්ද
මිහිරියයි පවසන්නා වූ පහස නම් වූ මායාවෙන්ද මිදී
යමෙක් හුදෙකලාව නම් වූ පාලු අරනට පිවිසියොත්
සබැවින්ම පසක් වේ සැබෑම පරාදීසය මෙයයි කියා !!!!!
                               

සිරගත ආදරය

තනි යහනට වී තනිවම මුමුනන
සුමිහිරි ගී වැල් කාගේ දෝ
දෙතොලින් නොකියන දෙනෙතින් පවසන
මුමුනන කතාව ඔබගේ දෝ.......

දුහුල් වතින් වැසි ලාලිත දේහය
නුරා මතින් පිරි නුඹේ නුවන් යුග
සුසුම් දුරක හිද බලා සිටින්නට
පවසයි මගෙ හිත ලොවට හොරෙන් මට......

අඳුරු ‍රැයක එටැම් කුටියේ හිඳ
ගයයි ඇගේ දුක ගීයක කැටිකොට
දුකින් හෙලන කඳුලැල් පිනි කැටි ලෙස
වැටෙනු මැනේ දිවි කතරට වැහි ලෙස.....

                                       

අඳුර

මරන බිය කුරිරු කම හාත්පස අරක්ගත්
ලේයින් කඳුලින් පිරුනු නිමල වු භුමියේ
ලබනු ලෙස සිප්සතර යදිනු ලෙස ජීවිතය
අදුරු සිර බිම් ගෙයද උරුම කල සරසවිය.....
   
    පැතු නමුත් මල් පියලි අතුල වු මාවතක්
    පිය තබනුයේ ලේයින් වැකුනු මල බිම් කඩක්
    හඬ නගා කියන්නට හඬ නගා අසන්නට
    ඇත දවල මරනයම අපේ දුක අසන්නට......

පෙනෙනු නැත කෙලවරක්
යුක්තියෙහි මායිමක්
ගෙවාලනු පිනිස
ලේ බිඳුවකට ණය බරක්.....

නුඹ

අරුමයක් නුඹ අරුමයක්
සිහිනයක් නුඹ සිහිනයක්
කිසිදාක නෙතු අසල නො‍රැ‍ඳෙන
හසඟනක් නුඹ හසඟනක්.....

රෑ පුරා නිදි යහන මත වැද
දකිමි ගෝමර පිරුනු නුඹෙ වත
විඳින්නට මුදු සිනිඳු සුව ලැම
වුව මැනේ සිහිනයක් රෑ කල........

ආදරය මායාව තුල ගිලි
සුසුම් සයුරු තෙර හුදකලාවෙහි
උන්මතෙකු ලෙස නෙතු අයාගෙන
කුමට හිඳිමිද නුඹ ලබන්නට........
                     
                                              



                                               

නොමියන ආදරය

දෙනුවන් පරයා
දරුවන් ‍රැකගත්
දෙවෙනි බුදුන් වු අපෙ අම්මා
සදා වදින්නම් නුඹේ දෙපා මුල
නුඹේම කුලුන්දුල් පුතු වීලා ...//

නැතිමුත් අහරක් කුසට නුඹේ
නැතිමුත් සෙවනක් හිසට නුඹේ
සැදුවා මාවත සැදුවා ලෝකය
නුඹේ පුතුට පෙරදා අම්මේ ...//

ශිල්ප සතර නිම
කරදන්ඩු උස් වී
මහතෙකු වුවත් මා අම්මේ
ලබනට උණුසුම නුඹේ ලැමට වී
පැමිනෙන්නෙමි නුඹ වෙත අම්මේ... //

                                                       (written by hasith rangika nanayakkara yapa) 

අහිමි දිවිය

වසත් කල
මලින් බර
සුකෝමල සරසවිය
              
                          රිදුම් දෙය් දෙනුවනට
                          එතෙර ගං මහවැලිය
                          ලද නමුත් ඒ දිවිය
                          ජීවිතය විදගන්න
                          උරුම වුනි සැමදාම
                          කලුවරට වි ඉන්න